Deze map bevat kunstwerken die ik gemaakt heb n.a.v. indrukken op een reis door Engeland en Schotland, o.a. de Schotse Hooglanden, langs de kust, Engelse- en Schotse tuinen.

uit 2018 tot 2020 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht naar de kunstenaar

Bloem Inverewe Garden 1

2020

Dit is een bijna uitgebloeide bloem van een Rhododendron in de Inverewe Garden, een botanische tuin van 20 hectare aan de westkust van de Schotse Hooglanden. De tuin is in 1862 door Osgood Mackenzie aangelegd op een onvruchtbaar deel van het 850 hectare grote landgoed dat zijn moeder voor hem had gekocht. Aanvankelijk waren de uitdagingen om voor een windsingel vanuit zee en voor een vruchtbaarder bodem te zorgen. Hiertoe plantte hij een mengsel van grote bomen en struiken, zoals Corsicaanse den, Douglasspar en Rhododendrons. Daarna, tot aan zijn dood in 1922, beijverde hij zich om zoveel mogelijk exotische planten (2500 stuks!) te kweken die in dit klimaat konden gedijen

Bornesketaig 13

2020

We zijn hier aan de westkant van de Schotse Highlands, om precies te zijn op het schiereiland Trotternish aan de noordkust van het eiland Skye. Hier is ook het Skye Museum of Island Life, een leuk openluchtmuseumpje met veel aandacht voor de crofters. Crofting is een traditioneel sociaal systeem in Schotland dat wordt gekenmerkt door kleinschalige voedselproductie. In de Highlands en op de Schotse eilanden leeft nog respectievelijk 30% en 65% van de bevolking als crofter op een klein gemengd boerenbedrijf waar akkerbouw plaats vindt en waar o.a. ruwvoer en groente geteeld wordt. Daarnaast vormen de crofters gemeenschappelijke werkgemeenschappen of townships. Elke township beheert heuvelachtig terrein van mindere kwaliteit als gemeenschappelijk graasgebied voor koeien en schapen. Maar het is geen vetpot: de meeste crofters zijn genoodzaakt om naast hun boerenbedrijf een aantal andere activiteiten te ondernemen om in hun levensonderhoud te voorzien.

Countisbury Hill 2

2020

Het is hier op een maandagmorgen in het najaar rustig en stil. Maar volgens de historici was het voorgebergte van Countisbury Hill in Devon, ook bekend onder de naam Wind Hill, de plek waar zich in de ijzertijd een groot strijdtoneel heeft afgespeeld. Volgens de overlevering vond hier de Battle of Cynwit, ook wel gespeld als Cynuit in 878 plaats. Toen landde er n.l. een groep van 1200 Vikingen onder leiding van Ubba, zoon van Ragnar Lodbrok en broer van Ivar Zonderbeen en Halfdan Ragnarsson, met 23 schepen aan de kust bij Combwich om de aldaar wonende West-Saksen aan te vallen. Die strijd liep verrassend af, niet verwonderlijk dat er meerdere verhalen over geschreven zijn.

Countisbury Hill 6

2020

De strijd op Countisbury Hill wordt beschreven in The last Kingdom van Bernard Cornwell en in The Marsh King, een historische roman voor kinderen van C. Walter Hodges, waar deze locatie ‘Kynwit’ wordt genoemd. De roman gaat over King Alfred, en voor deze overwinning op de Vikingen geeft de auteur Elderman Odda de eer, hoewel de locatie en de beschrijving van de strijd misschien niet erg nauwkeurig is. De Vikingen maakten n.l. 's nachts hun landing en werden onmiddellijk op het landingsgebied verslagen. Hier rondrijdend, doet het mij denken aan De Lotgevallen van de Vorsten van Dyfed, het boek dat mijn partner illustreerde en waarvoor wij hier in 2002 al eens langskwamen voor onderzoek. 

Cowdray Park 3

2020

We zijn hier in het landgoed Cowdray Park, waar deze vermoedelijk 800 tot 1000 jaar oude eik groeit: The Queen Elizabeth Oak. Het landgoed is in bezit van de graaf van Cowdray wiens familie het sinds 1908 in eigendom heeft. Behalve meer traditionele activiteiten zoals landbouw en bosbouw,  heeft het een golfbaan, is het de thuisbasis van de Cowdray Park Polo Club, en organiseert de graaf kleiduiven schieten en bedrijfsuitjes op zijn terrein. Wij waren op zoek naar oude bomen in dit deel van Engeland en The Queen Elizabeth Oak is een van de vele Ancient Trees die hier te vinden zijn.

Doorkijk 2

2020

Bij deze oude bomen is het vaak zo dat de binnenkant hol is en er alleen nog een rand van de steeds dikker geworden boom overblijft, waardoor je de boom van binnenuit kan bekijken. Zo ook bij The Queen Elizabeth Oak. De stam heeft een omvang van 12,5 à 13 meter en daarmee is het de 3e dikste eikenboom in het Verenigd Koninkrijk na de Pontfadog Eik in Wales en de Marton Eik in Cheshire, hoewel de laatste recentelijk uiteengevallen schijnt te zijn…...

Dunstanburgh 11

2020

Een smal pad loopt naar de ruïne van Dunstanburgh Castle in Noordoost Engeland. Hier hebben stormen vanuit de Noordzee vrij spel en grazen alleen wat schapen tussen de bremstruikjes. Onder leiding van kasteelheer Thomas, graaf van Lancaster kwamen de graven en baronnen in deze noordelijke streken in het jaar 1322  in opstand tegen koning Edward II. De opstandelingen besloten dat zij zich moesten terugtrekken in Dunstanburgh Castle, hoewel Thomas zelf daar geen voorstander van was, omdat hierdoor de indruk zou kunnen ontstaan dat hij samenzwoer met Robert the Bruce van Schotland (wat ook het geval was). Maar op 16 maart 1322 werd het opstandelingenleger, onderweg naar Dunstanburgh Castle, onderschept door een koninklijk leger en verslagen. Thomas werd gevangen genomen en onthoofd en het kasteel werd koninklijk eigendom.

Dunstanburgh 9

2020

Aan de kust van Northumberland, in Noordoost Engeland, vlak bij de Schotse grens, loopt een smal pad, omzoomd door dichte bremstruikjes, naar de ruïne van Dunstanburgh Castle. Het kasteel is gelegen op een kaap die aan de noord- en oostzijde aan de Noordzee grenst. Aan de noordzijde beschermen de kliffen het kasteel, er is daar geen ommuring. Ten westen van het kasteel ligt een klein meer dat via een gracht verbonden is met nog  twee andere meertjes zodat het kasteel niet alleen aan de zeezijde, maar ook aan de landzijde door water beschermd wordt. Aan de bouw van het kasteel werd in 1313 begonnen door Thomas, graaf van Lancaster. Hij was de neef van koning Edward II van Engeland en een van diens machtigste baronnen. Het kasteel werd gebouwd als machtsvertoon tegenover de koning en diens nabijgelegen versterking Bamburgh Castle

Wier, Cot Valley Dinosaur 3

2020

Porth Nanven, ook wel bekend als Cot Valley, is een strand in het uiterste westen van Cornwall, Engeland. Het wordt ook wel het Dinosaur Egg Beach genoemd, vanwege de grote eivormige keien die het strand en de waterkant bedekken. Deze keien zijn er in alle maten, van kippenei tot een meter of meer: het werk van de zee van 120.000 jaar geleden. Ze bleken echter zo verleidelijk als souvenirs, dat ze nu wettelijk beschermd zijn door de National Trust die het strand bezit. Wat mij opviel is het wier op de stenen. Het blijkt Purperwier, of Nori op z’n Japans. Het heeft een zoete, licht vlezige of olijfachtige smaak en wordt gevonden aan de kusten van Europa, de VS, Hawaï, de Filippijnen en overvloedig in Japan. In Wales is het, gekookt met zout en water, een delicatesse: het z.g. Welsh Laverbread. Het wier wordt vanaf het vroege voorjaar tot aan de zomer voorzichtig geplukt, zodat nieuwe aangroei mogelijk is, en vervolgens gespoeld en gedroogd, in de zon of in ovens. Na het drogen krijgt het zijn kenmerkende zwart-paarse kleur.

Yorkshire Dales 3

2020

De Yorkshire Dales zijn een heuvellandschap in Noord-Engeland, ten oosten van het Penninisch Gebergte. Dit gebied is gevormd door erosie  en gletsjers. Het karakteristieke landschap van de Dales bestaat uit heuvels en steile hellingen, groene dalen en weiden, gescheiden door stenen stapelmuurtjes. De lagere hellingen van de heuvels bestaan uit kalksteen. Binnen die kalksteenlagen is een uitgebreid netwerk van grotten ontstaan, zoals de White Scar Caves. En bij Gaping Gill vind je de hoogste waterval van Engeland waar het water 110m verticaal door een kuil naar beneden stort, in de op een na grootste grot van Groot-Brittannië. Hier, bovenop de hoge rots-(en klim-)wand bij Malham Cove, komt het kalksteen aan de oppervlakte en is een z.g. ‘kalksteen bestrating’ ontstaan.

Aeonium arboreum 5

2019

Aeonium arboreum is een overblijvende subtropische vetplant, met aan het uiteinde van zijn stengels tot 25cm grote bladrozetten. Hij kan wel tot 2m hoog worden en groeit op zonnige of licht beschaduwde plaatsen op verweerde vulkanische bodem. Hij komt van nature voor op de westelijke Canarische Eilanden Tenerife, La Palma, El Hierro, La Gomera en Gran Canaria. Dit exemplaar groeide in de volle grond in de Inverewe Gardens, een botanische tuin aan de Westkust van Schotland. Het vriest daar ’s winters niet door de Warme Golfstroom die het zeewater op temperatuur houdt.

Durness stones 16

2019

Durness ligt aan de noordkust van de Schotse Hooglanden, ongeveer 190 km ten noorden van Inverness. Dit afgelegen gebied, dat al sinds de steentijd bewoond is, is dunbevolkt en strekt zich uit vanaf de inham van Loch Eriboll, oostelijk van Durness, tot Cape Wrath, de meest noordwestelijke punt van het Schotse vasteland. In later eeuwen werd deze streek beheerst door de clans Mackay en Morrison die in een dikwijls bloedige strijd verwikkeld waren met de Mcleods en de Macaulays. In 1793, heetten de inwoners van Durness, op enkele na, nog steeds allemaal Macaulay, Morrison of Mcleod.

Golf Norfolk 5

2019

De golven beuken hier op de kust van Norfolk, houten golfbrekers bedaren het geweld van de zee. De eerste bewoners hier waren waarschijnlijk de Angelsaksen in de 5e en 6e eeuw. Mogelijk vestigden zich twee verschillende groepen in dit gebied, ieder aan een kant van de rivier. De ene vestiging werd Northwic (het latere Norwich), de ander Westwic. Al gauw werd Northwic een welvarende handelsstad, die zijn eigen munten sloeg en met z’n schepen overzees de Rijn op voer. Aan deze welvaart kwam een einde toen koning Sven Gaffelbaard de stad in 1004 plat brandde. Toch werd er in de late middeleeuwen weer veel geld verdiend aan de handel in wol, die naar allerlei Europese landen werd geëxporteerd. De stad ontwikkelde zich voorspoedig en was in de 14e eeuw, na Londen de grootste stad van Engeland. In de 18e eeuw was Norwich nog steeds een van de 50 grootste steden van Europa, waar het intellectuele leven bloeide.

Hell's Mouth Cornwall 7

2019

We zijn hier bij Hell’s Mouth, aan het South-West Coast Path in Cornwall, Engeland, waar hoge kliffen uittorenen boven het helderblauwe water van de Atlantische Oceaan, met wat aanslibbende modder rondom rotsen die boven het water uit steken. Het ziet er nu rustig uit, maar dat is natuurlijk ook wel eens heel anders. Soms beuken de golven hier tegen de kust en onlangs stortte er ongeveer 110.000 ton rotswand - misschien wel de rotsen die we hier zien - in zee, een gebeurtenis die toevallig op video vastgelegd werd.

Higher Sharpnose Point 3

2019

Aan de westkust van Cornwall (GB) steken ontelbare kleine rotsachtige landtongen de Atlantische Oceaan in. Ze worden aangeduid als ‘punt’, ‘neus’ of ‘hoofd’, vandaar de naam  ‘het-hogere-scherpe-neus-punt’. Dit is het uitzicht vanaf het smalle pad, dat over de kliffen naar Hawker’s Hut, niet ver van Morwenstow, loopt. De historische hut werd gebouwd door Robert Stephen Hawker (1803-1875), een excentrieke predikant, dichter en antiquair. Hij bouwde de hut van drijfhout en hout uit scheepswrakken, gedeeltelijk in de heuvel en bedekte hem met aarde en een grasdak. Dominee Hawker bracht er vele uren door met het schrijven van gedichten, het ontvangen van beroemde tijdgenoten en het roken van opium…. Het is momenteel het kleinste eigendom van de National Trust.

Lynmouth Bay 1

2019

Deze baai  aan de noordkust van  Devon, Engeland, ligt aan hoge kliffen die de dorpen Lynton en Lynmouth van elkaar scheidden en die in de 19e eeuw een groot obstakel vormden voor de economische ontwikkeling. Vanwege de afgelegen ligging van het gebied en de ruige geografie, waren beide dorpen aangewezen op vervoer over zee voor de meeste eerste levensbehoeften zoals steenkool, levensmiddelen etc., die vervolgens door pakpaarden en karren de steile heuvel op vervoerd moesten worden. De kliffen leverden ook problemen op voor de snelgroeiende toeristenindustrie in de 19e eeuw. Vanaf ongeveer 1820 begonnen vakantiegangers op schoepenstomers uit Bristol, Swansea en andere havens bij Lynmouth aan te leggen. Pony's, ezels en koetsen brachten ze naar boven, maar de steile hellingen leidden ertoe dat de dieren slechts een korte levensduur hadden…..

West Putford 2

2019

Aan de bomen langs de smalle weggetjes van West Putford in Devon in Engeland te zien, gaan stevige winden vanuit de oceaan hier geregeld flink te keer! Door dit gebied stroom de rivier de Torridge. De rivier ontspringt in de buurt van Meddon, heeft op sommige stukken steile beboste oevers en stroomt in een lange lus door dit fraaie landbouwgebied.

West Putford, 5

2019

West Putford, 5   Zo op het eerste gezicht niet zou je niet denken dat in dit door winden geteisterde landschap nog een ander volk leeft dan de Britten. Maar dat is wel degelijk het geval, n.l. in The Gnome Reserve, waar meer dan 2000 kabouters en feeën te vinden zijn. Het 4 hectare grote kabouterreservaat werd in 1979 opgericht door kunstenares Ann Atkin en omvat een bos, een beek, een vijver, een weide en een wilde bloementuin met zo´n 250 geëtiketteerde soorten wilde bloemen, kruiden, grassen en varens. Aan de bezoekers worden puntmutsen uitgedeeld, zodat ze zelf kunnen opgaan in het kabouterparadijs. Hopelijk waaien de puntmutsen niet af……

Arrochar 5

2018

We zijn hier vlak bij het Loch Long, een zeearm bij het dorp Arrochar ten noorden van Glasgow, waar de Schotse Hooglanden beginnen, het land van hoge toppen en diepe meren. De boomtakken en het struikgewas zijn met mos bedekt door de mist die regelmatig uit het Loch Long optrekt. Gedurende meer dan vijf eeuwen werd dit gebied beheerst door de stamhoofden van de Clan MacFarlane en daarvoor door hun voorouders, de baronnen van Arrochar. In de 13e eeuw was deze nederzetting een belangrijk doelwit voor Viking-rovers, die hier met hun boten gemakkelijk landinwaarts konden varen om de onbeschermde nederzettingen in het binnenland aan te vallen.

Binnenin 7

2018

In het Fredville Park in Nonington, in het graafschap Kent in Engeland, zijn wij op zoek naar de Fredville Oak, die door kenners en liefhebbers beschouwd wordt als de meest indrukwekkende eik van Groot Brittannië. Het is n.l. ook één van de dikste eiken van het Verenigd Koninkrijk en bovendien een ongeknotte boom (de Britten spreken van een 'maiden oak') met een vrij lange stam en een forse kroon. In de vroege twintigste eeuw is een enorme tak afgebroken op 3 tot 4 meter hoogte aan de zuidzijde van de stam. Sindsdien gaapt hier een enorm gat waardoor je in de volledig holle stam, als in een donkere grot naar binnen kunt kijken.